𝗜𝗸 𝗵𝗲𝗯 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻. 𝗜𝗸 𝗵𝗲𝗯 𝗴𝗲𝗯𝗮𝗹𝗮𝗻𝗰𝗲𝗲𝗿𝗱.

Op deze foto zie je een man die lacht.

Een man met kleur in zijn gezicht. Met haar dat alweer
groeit. Iemand die buiten zit, plannen maakt en
opnieuw midden in het leven lijkt te staan.

Wat je niet ziet, is dat diezelfde man een paar
maanden geleden dichter bij de dood stond dan bij
het leven.

In november 2025 was mijn PSA-waarde 4379.
De prostaatkanker had zich door vrijwel mijn hele
lichaam verspreid. Er waren wijdverspreide
uitzaaiingen door mijn skelet en zeer uitgebreide
lymfeklieruitzaaiingen van mijn bekken en buik tot in
mijn borstkas en hals. Ook mijn lever en galwegen,
alvleesklier, beide bijnieren en buikvlies waren
aangetast. De oorspronkelijke tumor was bovendien doorgegroeid in de blaaswand.

In Nederland leek er geen weg meer vooruit.

In Turkije, waar ik woon, besloten mijn oncologen dat er misschien toch nog een opening was. Geen zekerheid. Geen belofte. Alleen een kleine mogelijkheid die zwaar genoeg woog om alles op alles te zetten.

Wat volgde was niet alleen chemotherapie.

Ik kreeg drie zware behandelingen tegelijkertijd. Chemotherapie, hormonale behandeling en doelgerichte medicatie. Niet na elkaar maar in dezelfde periode, waardoor mijn lichaam alle drie de behandelingen tegelijkertijd moest verwerken. Iedere behandeling greep op een andere manier in. Samen moesten ze een ziekte die bijna overal aanwezig was zo krachtig mogelijk terugdringen.

Mensen spreken bij kanker vaak over strijd.

Over vechten. Over sterk zijn. Over winnen of verliezen.

Maar zo heb ik het niet ervaren.

Ik heb niet gevochten.

Ik heb gebalanceerd.

Iedere dag opnieuw probeerde ik op een smalle rand te blijven staan. Aan de ene kant het leven dat ik kende. Aan de andere kant de dood die steeds dichterbij leek en soms vreemd genoeg rustiger en aantrekkelijker voelde dan doorgaan.

Want er waren momenten waarop het leven niet voelde als iets moois waaraan ik mij moest vastklampen.

Het voelde als nóg een dag die ik moest verdragen.

Nog een behandeling. Nog een lichaam dat niet meer als het mijne voelde. Nog een nacht alleen met gedachten die niemand kon zien. Nog een ochtend waarop ik mij afvroeg waarom ik opnieuw wakker was geworden.

De dood was niet altijd iets waarvoor ik bang was.

Soms leek hij op stilte.

Op het einde van de pijn, de onzekerheid en het eindeloze balanceren. Op een plek waar ik niets meer hoefde vol te houden.

En toch bleef er steeds iets.

Geen groot heldendom. Geen stem die riep dat ik moest vechten. Geen onwankelbare levenswil.

Soms was het alleen nieuwsgierigheid naar morgen.

Soms een gesprek. Een herinnering. Muziek. Mijn dochter. Een glimlach. Een gedachte die nog niet af was. Mijn werk dat nog niet voltooid voelde. Iets kleins dat voldoende gewicht had om mij voor die ene dag aan de kant van het leven te houden.

Meer was er soms niet nodig.

Langzaam begonnen de behandelingen aan te slaan.

De PSA-waarde die in november nog 4379 was, daalde uiteindelijk tot onder de twee (1,89).

Een getal dat bijna niet past bij het lichaam waarin de ziekte zich nog maar kort daarvoor zo overweldigend had verspreid. Mijn kracht kwam terug. Mijn gezicht kreeg weer kleur. Mijn haar begon opnieuw te groeien. Ik kon weer naar buiten, weer werken, weer lachen en weer plannen maken.

De buitenwereld ziet dat en zegt

“Wat zie je er goed uit.”

En dat klopt.

Ik zie er goed uit. Ik voel mij vaak ook goed. Ik leef weer volop.

Maar herstel is niet hetzelfde als terugkeren naar wie je vroeger was.

Wie zo dicht langs de dood heeft gelopen, keert niet eenvoudig om en loopt dezelfde weg terug.

De dood verdwijnt niet volledig uit beeld. Hij verandert van plaats. Eerst stond hij voor mij. Nu loopt hij ergens naast mij mee. Niet voortdurend dreigend maar ook nooit meer helemaal afwezig.

Misschien is dat wel wat overleven werkelijk betekent.

Niet dat je de dood hebt verslagen.

Niet dat je sterker was dan de ziekte.

Maar dat je lang genoeg bent blijven balanceren om opnieuw te ontdekken dat het leven ondanks alles toch weer gewicht kan krijgen.

In een gesprek.

In de zon op je gezicht.

In een nieuw idee.

In liefde.

In een lach op een foto waarvan niemand kan zien hoeveel werelden erachter verborgen liggen.

Ik ben niet als overwinnaar uit een strijd gekomen.

Ik ben iemand die heel vaak dacht dat hij zou vallen en die toch nog steeds staat.

Niet omdat ik nooit naar de andere kant heb verlangd.

Maar omdat er telkens iets kleins was dat mij nog één dag aan deze kant hield.

En al die ene dagen samen zijn nu opnieuw een leven geworden.

Over deze site

Verkenning van bewustzijn, materie en evolutie.

Paul Hager – Noöhedron

blijf op de hoogte

paul@noohedron.com

© 2025. All rights reserved.